شاید...

نگاهم کردی

دوستت داشتم

صدایم کردی

دوستت داشتم

در آغوشم کشیدی

دوستت داشتم

اما تو شاید ... فقط همان یک لحظه که سر بر شانه ام گذاشتی

و در گوشم نجوا کردی "تمام خستگی هایم رفت...."

تازه آن هم -شاید- دوستم داشتی.

حتماً برای همین است که تو از حضور من چیز خاصی برای یادآوری نداری

دوست داشتنم دیگر تکراری شده بود، نه؟

مگر خاطره یادآوری آنچه فقط یک بار اتفاق افتاده نیست؟

من جمله ات را کلمه به کلمه حفظ کرده ام ،

پس خوب شد از اینهمه روز و شب و لحظه

فقط  همان یک لحظه مرا دوست داشتی.

تازه آن هم شاید...

دستهای تو مرا در خود می فشرد

دستان من موهای تو را موج می انداخت

پا به پا بر وزن رقصی بی حوصله

آرام، آرام...آرام گرفتیم

من چشمهایم را بستم و بر شانه هایت خواب خوب عشق دیدم

چشمهای تو اما کجا بود؟ نمی دانم...

بعد از آن شب به همه هم گفته ام

هیچ وقت قبل از دیگری به خواب عشق نروند

18/04/86

یادم  باشد    بخاطر امروز      که دستهایت از کنار دستان کوچکم گذشت           بی آنکه آنها را محکم بگیرد 

                                            دیگر هرگز دست کسی را نگیرم

یادم  باشد    بخاطر امروز      که قدمهایت به راحتی از من عبور کرد               بی آنکه گامی به عقب بردارد 

                                            دیگر هرگز پا به پای کسی نروم 

یادم  باشد    بخاطر امروز     که صدایت نامم را به آهنگی غریب خواند      بی آنکه حتی برای لحظه ای بلرزد 

                                         دیگر هرگز نام کسی را فریاد نزنم

یادم  باشد    بخاطر امروز      که لبهایت از سکوت بهم فشرده شد           بی آنکه بر لبهایم بوسه ای بنشاند 

                                         دیگر هرگز لبهای کسی را نبوسم

یادم  باشد    بخاطر امروز       که دلت تنهایی را انتخاب کرد                      بی آنکه اصلاً برای من دلتنگ شوی

                                              دیگر هرگز دلتنگ کسی نشوم

یادم  باشد    بخاطر امروز      که چشمهایت پر از نفرت شد                  بی آنکه آن عشق قدیمی را در نگاهت ببینم

                                              دیگر هرگز عشقی را باور نکنم

        شنبه 2/دی/1385 

شنبه 2/دی/1385

زمستان سختی در پیش است

باور کنی یا نه ،  این روزها آسمان بجز برف چیزی برایت ندارد

طاقت بیاور خاک خسته           زمستان امسال طولانی است

اما چشمهایت را نبند         ببین که برف می بارد     "تمام سهم تو از آسمان دی ماه همین است"

و دی ماه آغاز زمستان ...

زمستان سردی در پیش است

دانه های اندوه     آرام آرام     بر تنت خواهد نشست

تو سراپا سپید خواهی شد         و شانه های زخمی ات سنگین

خواهی لرزید     سرد خواهد شد، خیلی سرد   دلت یخ خواهد زد

کاش طاقت بیاوری خاک خسته

                           زمستان سختی در پیش است

                                                                       و تو تنهایی...

دیدی عزیز من.....

من خاطرات خوب تو را هنوز

در لحظه لحظه این روزهای سرد

در یاد دارمش

اما چه فایده ؟

در چشمهای تو

دیگر نشانه های توی آشنای من

دیگر نشانی از صداقت آن روزهای دور

انگار گمشده است.

دیدی عزیز من

آن روز عاشقانه که در آغوش امن تو

من بی دلیل و بیصدا گریه ام گرفت

گفتی در این ناب ترین لحظه های ما

گریه؟ گلایه؟ اشک چرا؟

حالا تمام گریه های مرا

در لحظه های ساکت تنهایی ات  

با خود مرور کن.

دیدی گمت کردم

دیدی میان همهمه مردمان شهر

در لابلای اینهمه دود و دروغ و درد

از دست دادمت

حالا که رفته ای

در لحظه لحظه این روزهای سرد

با یاد دستهای مهربان تو من گرم می شوم

 آری هنوز هم من عاشقانه تو را در یاد دارمت

آری هنوز هم ، بی ترس و بی دلیل

من دوست دارمت

بي معرفت...

......................................................................................................................

......................................................................................................................

.......................................................................................................................

هی ....

رفیق نیمه راه

اصلاً مرا یادت هست؟

یا نه، فقط این منم که نگفتنی هایم را می نویسم؟

چه روزگار غریبی است

و چه احساسی غریب تر

"تو" دیگر در شعرهایم "او" شده ای

و من .... لابلای این سطرهای نمناک سرگردانم

به دنبال تو می گردم و پیدایت نمی کنم

کسی چه می داند

شاید هم دیگر هیچ کجای شعرهایم پیدایت نکنم

شاید تو را برای همیشه گم کرده ام

توی من

توی آشنای مهربان

توی صمیمی، خوب، نزدیک

توی رفیق

چه طنین ناآشنایی دارد این کلمات قشنگ،

انگار سالهاست که ننوشته بودم شان

حالا حرفهای من

همه اش از درد و دلتنگی و دوری است

تنهایی

گریه

بیقراری

کجای این کلمه های غریب به روزگار من و تو شبیه است؟

تو که آشنابودی....

من من نبودم، تو تو نبودی.

شاید هم من بی دلیل میان شعرهایم تو را جستجو می کنم

شاید من من نبودم اما، تو  تو بودی

حالا خودمانیم

هیچ کدام عزیزانی هم که این روزها از تو بد می گویند اینجا نیستند

خوب من ، تو که بی معرفت نبودی

راه ما تمام نشد که رفتی، وقت ما تمام نشد که رفتی،

دل ما ... دل ما تمام نشد که رفتی

کجای این دنیای وحشی دنبال امنیت آغوشت بگردم؟

کدام شب طولانی را با چشمهای تو خواب رنگی ببینم؟

کدام صبح سخت شنبه را با صدای خوب تو از خواب بیدار شوم؟

آخر چه بگویم به تو که هیچ وقت نمی گفتم و همیشه می دانستی؟

چهارشنبه 27/دی/1385

 شب بود  که پیدایت کردم،  گفتی خسته ای    از درد   از دروغ     آشنا نه، دوست می خواهی که دستت را بگیرد

شب بود  که پیدایت کردم،   گفتی تشنه ای     به سادگی  به عشق     آب نه، دریا می خواهی که سیرابت کند

گفتم: گیرم که آمده ای برایم آرامش، آرامش ، آرامش بیاوری

قرار نیست به تو فکر کنم

این را بارها تکرار کرده ام، به خودم قول داده ام

قرار گذاشته ام، با خودم

شوخی هم ندارم

قسم خورده ام به جان خودت

که گفتی عزیزتر از تو نیست

و گفته ام به خاطراتت که نه به سراغشان بروم

نه حتی اگر سراغی از من گرفتند نگاهشان کنم

حالا هیچ کاری ندارد

صبر می کنیم

می بینیم

می توانی اگر من دوباره برایت گریه کردم

از دلم بروی

هیچ وقت هم برنگردی

شوخی که نیست

قسم خورده ام

دیگر به تو فکر نکنم ، فکر هم نمی کنم

نترس، زیاد هم بد نیست

 فقط شبهای اول کمی سخت است

می دانم، حتماً تو هم دلتنگ می شوی

عادت کرده ای که هر شب دوری تو سر من بزنی

خاطره شوی، خیره بمانم

خنده شوی، گریه کنم

صدایم کنی، سکوت کنم

و تو سرگرم خودت باشی و من هی به تو فکر کنم

عادت کرده ای حتماً

ولی دیگر تمام شد،

این همه روز و شب من تحمل کردم

حالا چند شبی هم تو تحمل کن، چند شبی هم تو سختی بکش

هی خاطره شو و من مرورت نکنم

هی صدا شو و من تو را نشنوم

هی تو بیا و هی من به یادت نمی آورم

نه، نشد

حالا بعد از اینهمه قول و قرار

بعد از اینهمه قسم

آمده ای که چه؟

فکر می کنی می شود که شعر شوی و نبینمت؟

فکر کردی نوشتمت و تو برنده شدی؟

شوخی که نداریم، به جان خودت قسم خوردم

به اندازه همین چند سطر هم نباید از تو می گفتم

تاریخ زیر شعرهایم را ببین!

قرار نبود که من اینهمه وقت از تو بنویسم.

اینقدر بدقلقی نکن،

برگرد برو همانجا که بودی

من تو را به ذهنم راه نمی دهم

باور کن همانجا توی دلم جایت خوب است

همانجا بمان، هیچ کجا هم نرو عزیز من !

24/02/86

يكي از همين روزهاي زرد و سبز و صورتي

من از اينجا خواهم رفت.

زير همين آسمان نيمه ابري

كنار همين مردم مهربان و نامهربان

ايستاده بر همين زمين خيس از رگبار بهارانه

يك از همين روزها براي هميشه از همه اينها

از اينجا خواهم رفت.

يك روز به خودم آمدم ديدم كه نيست!

رفته بود انگار،

اصلاً مي گفتند چند ماهي مي شود كه رفته است.

و من نفهميده بودم !

عجيب نيست؟

فكر مي كردم همينجا كنار من دراز كشيده

يا يك جايي سر پيچ خيابان منتظر من است و من هم كه مثل هميشه دير كرده ام

يك دفعه به خودم آمدم ديدم نيست

نمي دانم چه شد، از خواب بدي پريدم ؟

باران آمد ؟

يا آهنگي، عطري، صدايي .. ...

فقط مي دانم كه يك دفعه به خودم آمدم ديدم نيست

فكر مي كردم من خوابم برده است،

فكر مي كردم من دير رسيده ام،

اما او رفته بود

حالا هرچه فكر مي كنم، نمي دانم سرگرم كدام خاطره بودم

حواسم به كدام خنده و گريه و لحظه پرت بود

فقط مي دانم

يك دفعه به خودم آمدم ديدم كه نيست!

رفته بود انگار، ديگر هم برنگشت.....

24/02/86

و بعد

همینطور که دور می شوی

بد نیست نگاهی هم به پشت سرت بیندازی

ببینی چطور  آنهمه خاطره لحظه لحظه زیر گامهایت له می شود

یا شاید بشنوی صدای شکستن دلی را

که در آن دوردستها جا گذاشته ای

بگذریم...

چه توقع هایی من از تو دارم !

می‌دانم که آمده‌اي، از لابلای سنگينی سايه‌های نقش بسته بر سنگفرش خيابانهای خيس

                          برايم خنکای باران و بوی خاک نم‌زده آورده‌ای

می‌دانم که آمده‌اي، از آن سوی سياهی شبهای بی‌پايان تمامی سالهای سرگردانی

                          برايم روشنای خورشيد و نـوازش نور آورده‌ای

می‌دانم که آمده‌اي، پس از آنهمه تنهايي، آنهمه درد، آنهمه انتظار

                          برايم آرامش

                                    آرامش 

                                          آرامش آورده‌ای

می‌دانم، می‌دانم از دورترين ديروز آمده‌ای

                               و به نزديک‌ترين فردا می‌روی

                                               می‌دانم که مسافری

و با اين حال چشمانم را به حضورت نمی‌بندم

            که مهربانی دستهايت را حتی برای همين لحظه و حالا دوست می‌دارم

پس لبخند بزن

          پيش از آنکه باز گمت کنم

                                مسافر جاده‌های رو به دريا...

تقديم به دوستان خوبم، همه اونهايی که از دوباره نبودنم گله کردند ۱۴/۲/۸۴

دلم برای نوشتن تنگ شده

ميخوام بازم بيام و بنويسم

ميخوام بازم همه دوستای قديمی و خوبم برام بنويسن

ميخوام باز هم بنويسم: عاشق شو ارنه روزی كار جهان سرآيد...

خوشا به حال لک لکا
که مرگشون گاف نداره
خوشا به حال لک لکا
که عشقشون قاف نداره
خوشا به حال لک لکا . . .

حسين پناهی هم رفت٬
خوشا بحالش٬ گرچه دلمون برای صفا و صمیمیتش تنگ میشه


روحش شاد

نه دستها، نه چشمها و نه لبخندت

ديگر نمي‎خواهمت از راه نيامده

من نه به انتظار تو مي‎مانم

نه تمام پائيزهايي كه قرار است اينجا باشي

اينجا كه ايستاده‎ام، تنها نيستم

نگاههايي هستند كه بر من سنگيني مي‎كنند

دستاني كه دستم را مي‎گيرند

و آواهايي نامفهوم در باد

كه بسيار شبيه نام من‎اند

تنها كه نمانده‎ام

كساني هستند كه دوستم دارند

اما دوستم نيستند

جنس من نيستند

با من نيستند

تنها كه نمانده‎ام

مي‎دانم اصلاً تويي در كار نيست

هي مرا وعده به آمدنت مي‎دهند

هي مرا وعده به ديدارت مي‎دهند

هي مي‎گويند و هي تو نمي‎آيي

نه جاده‎اي

نه كتابي

و نه كوهي

من گم شده‎ام

قرار هم نيست كسي بيايد

 بايد بروم، بروم يك جايي

يك جاي دور

كه نه كسي باشد

نه كسي قرار باشد بيايد

و آنقدر آنجا بمانم

تا يادم برود

كه كسي هست

دستي هست

و نگاهي

جايي كه هيچ آوايي شبيه نام من نباشد

من باشم، تو نباشي

و من چشمهايم را ببندم و بخوابم . . .  

ديگر نمي‎خواهمت هنوز نيامده

سلام
به خودم و به شما٬
کم پیش میاد که من اینجا جز شعرام چیزی بنویسم٬
اما ایندفعه میخوام به خودم بگم: تولدم مبارک!
ديروز ۱۰ خرداد٬ تولدم بود! من الان ۲۳ سال و يه روزمه !
دوستای عزيزم يه جشن تولد غيرمنتظره برام گرفتن و حسابی شرمنده ام کردن. همه چی قشنگ بود. همه چی!
قشنگه که آدم بین کسایی باشه که دوستشون داره و حس میکنه و میدونه اونهام دوستش دارن. خیلی حس خوبیه.
من خوشحالم٬ و ميخوام خوشحالی کوچولومو با شماها قسمت کنم.

ما آدمهای خيلی بدی هستم

من دوستم را دوست ندارم
ما هميشه با هم دست ميدهيم
اما هيچ وقت دلم برايش تنگ نمیشود

ما آدمهای خيلی بدی هستم

من بعضی وقتها دروغ ميگويم
اصلا از کجا معلوم؟
شاید همین حالا هم دارم همه اینها را دروغ میگویم

ما آدمهای خیلی بدی هستم

من خودم را بیشتر از همه دوست دارم
من به خودم هم دروغ میگویم
من آدم خیلی خیلی بدی هستم.

وقتي شب شد

از سايه روشن اين علاقه بيرون بيا
بيا اينجا،

كنار سكوت سياهي و سوسوي ستاره
با من حرف بزن،

همين كه حواسم پرت شد

مرا در آغوش بكش

سهم من از تو يك خاطره و
سهم تو ازمن، هرچه از دلم ماند ...

سلام٬

من برگشتم

و ميخوام اينبار ديگه بمونم

لااقل

اينطور بيخبر گم نميشم....

راستی٬

همه شما رو دوست دارم٬ خيلی ....

الهه

سال نو مبارک ...